The Big Six… SLOW TV

Het zijn jachtige tijden. Timelines lopen over van verkiezingscontent. Gamechangers, meningen, standpunten, duidingen, peilingen, factcheckers, politiek commentatoren, stemadviezen en kieskompassen buitelen over elkaar heen. Misschien wil je even uitloggen…? Doe maar. Speciaal voor jou vertellen zes docenten wat hun favoriete slow tv-programma is. Zit vast iets bij voor je. Dus droom weg, dut in, soes door. Wij doen mee.


Tussen Kunst En Kitsch – Milou de Hollander
Het kijken van ‘Tussen Kunst en Kitsch’ geeft rust. De heerlijke voorspelbaarheid van het format, de rijen mensen met boodschappentassen vol kostbare prullaria, de bombastische tune en de vaste crew van experts zorgen ervoor dat je als kijker thuiskomt. Spanning loopt op bij hét moment waar iedereen naar uitkijkt: de taxatie van het item. Hoeveel zou het waard zijn? Is het Kunst, is het Kitsch? De opbouw, de hoop, het vonnis, de verbazing, de teleurstelling! In een woord: geweldig!


The Joy of Painting (Bob Ross) – Aniek van Heck
Ik word zo zen van Bob. Bob die met zijn rustgevende stem allerhande natuurtafereeltjes kwast. Altijd vergezeld van de kleuren Van Dyke Brown, Liquid White en Thalo Blue. Meestal zijn het bergen met bos, vaak is er een (kabbelend) beekje bij. Schrapend, schilderend en kalmpjes pratend over hetgeen hij laat ontstaan, kun je je seizoenen lang laten relaxen. 31 seizoenen, om precies te zijn. Het mooie is: Bob maakt nooit mistakes. Alleen ‘happy little accidents’.


Rail Away – Bas Los

Even die Eindeloze Traagheid. De machinist heeft 37 jaar ervaring op het zelfde traject. De commentaarstem geeft rust en wijst op fijne details over trein, personeel en landschap. Er zitten slechts enkele reizigers in de wagon die allemaal tevreden naar buiten kijken. Lekker reizen. No worries, no stress. Gewoon. Doen.


Maartens Moestuin – Kim Stolk
Schoffelen, smikkelen en met je knieën in de klei. Schrijver Maarten ’t Hart blijkt een begenadigd moestuinier. Al dertig jaar onderhoudt hij zijn eigen moestuin en probeert hij zoveel mogelijk ‘van eigen grond’ te eten. Wekelijks neemt hij de kijker mee in de hele riedel van het poten, planten, kweken en stekken van verschillende soorten groenten. Als kers op de taart draait hij vervolgens een fijn gerecht in elkaar met de betreffende opbrengst. Het programma is oh zo slow, maar het inspireert wél om een eigen moestuin te gaan inrichten. Mits je een tuin hebt dan.


Bert Haanstra – Agaath Flikweert
Slow TV? Voor mij absoluut de film Alleman van Bert Haanstra. Uit 1961. Een mooi document van hoe het leven toen was. En hoe saai! Tal van dagelijkse activiteiten die zich als een soort van rituelen in een uitermate traag tempo voor je ogen voltrekken. Met als hoogtepunt de zondagen. Er gebeurt niets, maar dan ook helemaal niets. Eigenlijk niet om doorheen te komen.

Maar toch…….. Het heeft het toch ook wel weer wat. Hoe heerlijk kan het zijn. Zeeën van tijd. Voor je werk, voor je hobby of voor elkaar. Je simpelweg mee laten bewegen op het idee dat je tijd te over hebt. Want ja, ook al gaat de tijd geen enkele seconde sneller, de manier waarop je de tijd beleeft maakt dus wel wezenlijk een verschil. Benieuwd? Snuif er dan maar eens even aan.


Nederland in Beweging – Iris Withuis
Is het de stralende en immer bemoedigende glimlach van Olga? Zijn het de biceps van Duco? Het oneindige enthousiasme van beide? Ik weet het niet. Maar Nederland in beweging is in mijn ogen met recht een voorbeeld van fijne, langzame tv. Na het schandaal met Karl uit 2007 heeft Olga zich volledig herpakt en doet ze het tegenwoordig alweer een aantal jaartjes hartstikke leuk en relaxed met Duco.  Stap op de plaats, enkel enkel dubbel, uit en sluit. In de vakantie, of soms per toeval in het weekend, wil ik na het journaal nog wel eens bij dit sportieve program blijven steken. Ik blijf er niet voor thuis, maar wanneer ik de vrolijke begintune hoor en het tijdloze gezicht van Olga in beeld verschijnt, zap ik ook niet weg. Rustgevend, geschikt voor jong en oud en altijd in je eigen tempo. Zo slow als je zelf wil, dus.